„Dużo się ostatnio mówi i pisze o wąchaniu książek. Bo papierowy świat, nasz kolos na nogach z celulozy, zawalił się. Ludzie przestali czytać książki. nakupowali sobie tabletów, czytników, ajpadów i innych przyrządów, popodłączali się do swoich sieci i wciągają ...

Pada deszcz i kwitną drzewa. Koniec grudnia. Globalne ocieplenie. Spod zeschniętych liści wychynają zielone pędy krokusów. Cztery pory roku na jednym obrazku. W ogrodzie botanicznym schyłkowo. Krajobraz pociągnięty czarną kreską. Kontury drzew. Ptaki. Głodne karpie otwierają szeroko pyszczki. Karmimy je ...

Ma sztuczne paznokcie. Brokatowe. Czerwone. I przyklejone rzęsy. I uśmiech kogoś, kto opuścił dom rodzinny zbyt wcześnie. Wyjechał i nie wrócił. Na święta. Ani te pierwsze. Ani żadne inne. W obcym mieście. W obcych mężczyznach. Przyspieszone dojrzewanie. Do siebie. To ...

Piszę jedną ręką, drugą ugniatam ciasto na pierniki. Trzecią oplatam drzewko sznurkiem lampek. I odpisuję na e-maile, które namnażają się niczym komórki w organizmie. Trwa elektroniczna mitoza. Sprawy pilne przyrastają w tempie zatrważającym. Wszystko ma być teraz, zaraz, już. Bo ...

  Zeszłotygodniowy odcinek Podwójnego Życia Weroniki K. zatytułowany: „Od święta”, zgodnie z przewidywaniami Redakcji, wzbudził niemałe kontrowersje i wywołał burzliwe dyskusje. Choć tekst porusza temat współczesnego definiowania pojęcia ”patriotyzm” i traktuje o braku potrzeby manifestowania tzw. polskości i „dumy narodowej”, został ...

  Nigdy nie uczestniczyłam w Paradzie Pułaskiego. Nie pomalowałam twarzy w narodowe barwy. Nie machałam biało- czerwoną chorągiewką. A nawet nie przyglądałam się z boku. Z ciekawości. Zza obiektywu. Mam jakąś ułomność. Nie potrafię wzniecić się patriotycznie. Na komendę. Zbiorowo. Okazać ...

Nie mogąc zasnąć czytam wiersze. O piątej nad ranem słowa poetów, których nazwisk nie zapamiętam, jawią się jawą i snem. Stoję w rozkroku a raczej leżę. Pomiędzy pokusą wstania bladym świtem a potrzebą zapadania w zniekształcone światy. Skrawki poezji dostają ...

  Jest gorąco, więc zdejmujemy. Porzucamy tekstylne pancerze, oswobadzamy się. Ale nie do końca. Nie do pestki. Choć plaża pusta. Tylko mewy. Czasem samolot na niebie. Czasem spocony atleta truchtający brzegiem. Który - jak mówi Stasiuk w rozmowie z Wodecką - ...

  To miasto pachnie jak szlugi i kalafiory.* Śpiewa o Warszawie młokos w białym podkoszulku. Bity leżą dobrze. Fabuła przędzie się, rozwija. To już nie udręczony głos blokowisk. Bohaterowie noszą zielone Najki i upijają się w modnych klubach na lewym brzegu ...

  W całym mieszkaniu czuć swąd przypalonej kiełbasy. Sąsiedzi świętują. Pod gwiaździstą flagą. Pod plastykowym parasolem. Z prawej dmuchany basen dla dzieci. Z lewej buda dla psa. Na środku symbol rodziny, tradycji, Polski. Stół. A na nim mięso o smaku przyprawy ...