Muszę mieć taki pojemnik na śmieci, w którym się zmieści cała rzeczywistość - zapisałam 8 czerwca 1994 roku. Na żółtej karteczce, wsuniętej między kartki pamiętnika. 365 dni. I każdy z notatką, myślą, wierszem, kawałkiem piosenki, cytatem z filmu, szkicem, zdjęciem, ...

Ja zawsze byłem za wiosną. Bez względu na porę roku. Jeremi Przybora.   Piąta Aleja w słońcu. I ferworze. Pod Katedrą Świętego Patryka tłumy wiernych nowej, świeckiej tradycji celebrowania Wielkanocy w fikuśnym nakryciu głowy. Festiwal Kapeluszy w latach 20. ubiegłego wieku przyciągał ...

Wcześnie rano. Niedziela. Stoję w oknie kolejki. I patrzę z góry. Na ulice puste o tej porze. Na świat, który nie zdążył jeszcze zazielenić się na śmierć. Ciągle obrysowany szarą kredką. Naszkicowany. Chromatyczny. Zza zakrętu wyjeżdża czarny karawan. Sunie wolno. ...

Mieszkanie jest puste i zimne. Wejścia strzegą manekiny. W zrezygnowanych pozach. Nagich ciałach. Odkręć sobie rękę. Odkręć sobie głowę. Dotknij sutka odlanego z formy. Dalej kuchnia. Lodówka przejmująco pusta. Ani jajka. Ani śladu. Życia. W skorupce. Czy jakiejkolwiek innej. Formie. ...

Mogłabym pójść piechotą. Gdyby nie włosy ułożone misternie przez łagodną panią, która chciała ze mnie zrobić królową balu. Ale nie wyszło. Nigdy nie wychodzi. Zawsze czegoś brakuje. Lub przeciwnie. Jest zdecydowanie za dużo. Więc się przesiadam. W inną linię metra. ...

„Kilgore Trout oddawał mocz w toalecie nowojorskiego kina. (…) Na kafelkach obok rolki z ręcznikiem ktoś napisał ołówkiem: PO CO CZŁOWIEK ŻYJE? Trout przetrząsnął kieszenie w poszukiwaniu pióra czy ołówka. Znał odpowiedź na to pytanie, ale nie miał nic do ...

Ostatnie dni spędzam w pomieszczeniach. Zamkniętych. Miasto zamarza. Kostnieje. Kurczy się z zimna. Jak kawałek mięsa, który rzucam kotce z okna. Różowy język próbuje ożywić kamień. Para bucha z wąsatego pyszczka. Na śniegu ślady miękkich łap. Jutro ma być wiosna. ...

Staliśmy na placu otoczonym siatką. Czarnoskóry chłopiec minął nas bez słowa. Buchnęła woń wypalonej trawy. Zaciągnęliśmy się. Bezwiednie. Wszystko miało kolor wyżętej szmaty. Niebo. Beton. Ogrodzenie. Drzewa. Puszczaliśmy drona. To taki nowoczesny latawiec. Samolocik dla dużych dzieci. Ma cztery śmigła. ...

Jeszcze styczeń. Ciemniej. Brudniej. Śnieg zalega w zakamarkach. Pęknięciach. Czarny kożuch na tym, co wczoraj niezbrukane. Niewinne. Wagon pusty. Stoję przy drzwiach. Opieram czoło o szybę. Spoglądam w dół. Na ulice. Śmieci. Samochody wydobyte z zasp. Place zabaw bez dzieci. ...

W tym kraju ludzie nie cenią sobie poranka. Budzą się gwałtownie na dzwonek budzika, który druzgoce ich sen jak cios siekiery, i od razu stają się niewolnikami żałosnego pośpiechu. Niech mi pan powie, cóż może być wart dzień, który zaczyna ...