Odwołanie Antoniego Macierewicz z funkcji ministra Obrony Narodowej w ubiegłym tygodniu wywołało wiele dyskusji i protestów. 
Od sukcesu wyborczego Prawa i Sprawiedliwości w roku 2015 Macierewicz jest jedną z głównych postaci rządzącej koalicji. Jest jednym z najbliższych współpracowników Jarosława Kaczyńskiego – można powiedzieć jego prawą ręką.
Działalność polityczna Macierewicza rozpoczeła się ponad pół wieku temu. Jako uczeń warszawskiego liceum został usunięty ze szkoły za odmowę potępienia słynnego listu biskupów polskich do niemieckich w roku 1965.
Już w czasie studiów w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego zaangażował się w działalność opozycyjną. Był niezwykle aktywny w okresie studenckich protestów w marcu 1968 r., w związku z czym spędził kilka miesięcy w areszcie. W latach 70. Macierewicz jest główną postacią opozycji demokratycznej jako organizator wysyłania listów protestacyjnych do władz PRL. W roku 1976, po brutalnej pacyfikacji strajków i demonstracji robotniczych współtworzy Komitet Obrony Robotników (KOR). Ponownie aresztowany wiosną 1977 r. przebywa szereg tygodni w więzieniu.
Po sierpniu 1980 r. angażuje się aktywnie w działalność NSZZ „Solidarność” będąc m. in. jednym z doradców Komisji Krajowej związku. Internowany w początkach stanu wojennego przebywa kilka miesięcy w odosobnieniu a następnie zostaje skierowany do szpitala ze względu na pogarszający się stan zdrowia. Z pomocą lekarzy udaje mu się opuścić szpital. Przez następne dwa lata pozostaje w ukryciu. W latch 90. tworzy i działa w kilku organizacjach o charakterze patriotycznym, jak np. Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe lub Akcja Katolicka. Pełni funkcję ministra Spraw Wewnętrznych w rządzie Jana Olszewskiego w latach 1991-1992.
W okresie rządów PiS w latach 2005 – 2007 sprawuje funkcję wiceministra Obrony Narodowej i jest odpowiedzialny za likwidację Wojskowej Służby Informacyjnej. Po katastrofie smoleńskiej zostaje szefem zespołu parlamentarnego badającego przyczyny wypadku.
Po roku 2015, jako minister Obrony Narodowej w rządzie zjednoczonej prawicy, był obiektem nieustannego ataku ze strony sił liberalno-lewicowych. Prowadził starania zmierzające ku wzmocnieniu i unowocześnieniu polskich sił zbrojnych. Dbał o podniesienie pozycji Polski w Pakcie Północnoatlantyckim. Jego zasługą był w dużym stopniu pomyślny rezultat szczytu NATO w Warszawie w lipcu 2016 r., w wyniku którego jednostki wojsk sojuszu rozpoczęły stacjonowanie na terytorium Polski.
Macierewicz jest zwolennikiem ścisłego sojuszu ze Stanami Zjednoczonymi. Uważa, że Rosja stanowi poważne zagrożenie dla suwerenności Polski. Popiera zdecydowanie niezależność Ukrainy, zwłaszcza w obliczu aneksji Krymu przez Federację Rosyjską oraz secesji wschodnich rejonów kraju.
Jako minister Obrony Narodowej był wielokrotnie krytykowany nie tylko przez przeciwników politycznych, lecz także przez osoby z własnego obozu. Sporo zamieszania wywołała sprawa zakupu nowych helikopterów dla polskiej armii. Polska zrezygnowała z nabycia francuskich caracali, jednak do tej pory nie podjęto ostatecznej decyzji co do sprowadzenia innego typu śmigłowców.
Kolejną kontrowersyjną sprawą było odebranie generałowi Jarosławowi Kraszewskiemu dostępu do informacji niejawnych. Zaogniło to dodatkowo ciągnący się od ponad roku konflikt między Macierewiczem i prezydentem Andrzejem Dudą.
Z drugiej strony były minister cieszy się ogromnym poparciem ugrupowań patriotycznych i katolickich, a szczególnie klubów „Gazety Polskiej” i środowisk związanych z Radiem „Maryja”. Z tego też względu jego dymisja wywołała falę oburzenia w tych kręgach.
*
W wywiadzie udzielonym Telewizji Republika we wtorek, 16 stycznia Antoni Macierewicz nie skomentował bezpośrednio sprawy usunięcia go ze składu polskiego rządu. Stwierdził, że ostatnie dwa lata to okres bez precedensu w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat historii kraju. Rząd PiS-u realizuje oczekiwania większości Polaków i dlatego cieszy się poparciem około 50 procent potencjalnych wyborców. Jest to w pewnym sensie pokojowa rewolucja narodowa, która oznacza zgodnie ze słowami byłego ministra „duchowe i materialne” wyzwolenie Polaków.
Macierewicz podkreślił, że pomimo jego odejścia z rządu proces zmian powinien za wszelką cenę być kontynuowany. Są siły, którym polityka „dobrej zmiany” zdecydowanie nie odpowiada i które chciałyby powrócić do „systemu zakłamania”. Poruszył również kwestię relacji z Federacją Rosyjską. Dla Moskwy, według niego, odbudowa polskich sił zbrojnych jest katastrofą. W stosunkach z Rosją podstawową sprawą jest wyjaśnienienie tragedii smoleńskiej. Jeżeli chcemy współdziałania z Rosją, trzeba do końca doprowadzić dochodzenie w kwestii katastrofy prezydenckiego samolotu. Bez tego nie ma mowy o pełnej suwerenności Polski, zakończył Macierewicz.
Dymisja z funkcji ministra Obrony Narodowej nie jest na pewno końcem działalności Antoniego Macierewicza. Będzie on odgrywać ciągle znaczącą rolę w polskim życiu politycznym.
Kazimierz Wierzbicki