Polska malarka Paulina Ołowska znalazła się na liście „geniuszy kreatywności” The New York Timesa, osób, które miały największy wpływ na światową kulturę w 2016 roku. Lista składała się z 26 nazwisk. Znalazły się na niej m.in. Michelle Obama. Lady Gaga, Natalie Portman i jedyna Polka – Ołowska.

The NewYork Times uznał ją za najbardziej optymistyczną, a zarazem sentymentalną artystkę.

Paulina Ołowska urodziła się 27 stycznia 1976 roku w Gdańsku. Jej ojciec pisał przemówienia dla Solidarności i współpracował z Lechem Wałęsą w czasach, kiedy Polska walczyła o wolność i uniezależnienie się od ZSRR. W 1985 roku, Ołowski z powodów politycznych został zmuszony wyemigrować do Stanów Zjednoczonych. Po niecałym roku pobytu w USA rodzice Pauliny postanowili się rozwieść, a ona wraz z matką wróciła do Polski.

W latach 1995-96 studiowała w School of the Art Institute of Chicago, w latach 1997-2000 malarstwo i grafikę na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Jest stypendystką Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Hadze, Centro de Art. Communication Visual w Lizbonie, Center of Contemporary Art w Kitakyushu i Rijksakademie van Beeldende Kunsten w Amsterdamie. Dziś mieszka z mężem Bartoszem Przybył-Ołowskim i kotką Gitarą w Rabce-Zdrój, niedaleko Krakowa.

Ołowska jest malarką i rzeźbiarką. W swojej twórczości posługuje się kolażem, instalacją, modą, muzyką oraz performancem. Inspiruje ją sztuka lat 60. i 70., powojenna Polska i zapomniana przeszłość. Pomysłów dla swoich obrazów szuka m.in. w starych radzieckich magazynach propagandowych, dawnej, polskiej sztuce podziemnej oraz w rodzinnych wspomnieniach. Chce przekazać optymistyczną wizję rzeczywistości – o świecie bez granic, wolnym od nierówności i dominacji. Jej domeną jest niejako „przywoływanie ducha przeszłości” poprzez nawiązywanie i odtwarzanie dawnych estetyk czy wręcz całych sytuacji z minionych lat. Jej prace nasycone są nostalgią oraz refleksją nad dawną kulturą i obyczajowością. Wydają się być niemalże ucieczką od napięć i tempa współczesności w rejony artystycznej fantazji. Twórczość Ołowskiej nawiązuje do idei utopijnych modernistów, rosyjskiej awangardy, kultury Esperanto oraz polskiego kabaretu. Przywołuje zapomniane symbole Polski z czasów zimnej wojny.

Jej najsłynniejsza seria obrazów, wystawiona w 2010 roku w nowojorskim Metro Pictures stanowi adaptację kolekcji pocztówek z lat 80., na których modelki, w różnych pozach, prezentują modne ówcześnie, ręcznie robione swetry.

Paulina Ołowska uwielbia wymyślać scenografię dla swoich malarskich obiektów. Na wystawie „Architektura Płci” z 2003 roku w NYC zaaranżowała modernistyczny salonik artystyczny, którego główną bohaterką była Charlotte Perriand, ukochana Le Corbusiera. W tym samym roku wraz ze szkocką artystką Lucy Mckenzie zorganizowały i prowadziły przez miesiąc salon-kawiarnię „Nova Popularna” przy ulicy Chmielnej w Warszawie. Idea miejsca nawiązywała do kawiarni, w których niegdyś spotykała się artystyczna cyganeria. W instalacji „Metamorfozy” z 2005 roku, przedstawionej w Museum Abteiberg, zaprezentowała wnętrze nowojorskiego salonu fryzjerskiego z lat 20. ubiegłego stulecia. W 2006 roku we współpracy z Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie zrekonstruowała towarzysko-artystyczne wydarzenie kulturalne z 1968 roku znane jako „Pożegnanie Wiosny” bal w Zalesiu.

Od kilku lat Ołowska interesuje się także neonami. Ich poetyką oraz estetyką. W 2008 roku podczas festiwalu Musica Genera wykonała razem z Anną Zaradny instalację dźwiękową dla Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

Prace artystki prezentowane były przez galerie między innymi: w Polsce, Estonii, Portugalii, Holandii, Irlandii, Anglii, Niemczech, Francji, Włoszech, Japonii, Rosji oraz USA. Znalazły się m.in. w londyńskiej Modern Tate Gallery i nowojorskim Museum of Modern Art.

Pod koniec stycznia tego roku w Kitchen, w Nowym Jorku ukaże się najnowsza instalacja Ołowskiej. Zaaranżuje ona przestrzeń wystawy oraz zaprojektuje kostiumy dla formy baletowej. Całość projektu we współpracy z kompozytorem Sergei Tcherepninem i choreografką Katy Pyle of Ballez.

Paulina Deka
(na podstawie Vanity Fair)